Faoi Karla

Tháinig an phéintéireacht isteach i mo shaol roinnt blianta ó shin. D’fhoghlaim mé uaim féin, le roinnt comhairle ó chara liom atá ina phéintéir, agus de réir a chéile fuair mé amach an pléisiúr a bhaineann le cruthú trí thurgnaimh a dhéanamh.

Tar éis sosa fhada, d’fhill mé ar bhealach nach raibh súil agam leis.

Agus mé ag ceannach pictiúr le mo theach a mhaisiú, smaoinigh mé: cén fáth nach gcruthóinn mo phictiúir féin?

Sin mar a d’fhill mé ar na canbháis, ar na péinteanna agus ar na hábhair.

Is í an ealaín theibí an bealach is fearr liom chun mé féin a chur in iúl. Ní thosaím le smaoineamh cinnte. Ligim do na dathanna, do na cruthanna agus do na huigeachtaí mé a threorú. Nuair a bhím ag péinteáil, scoirim go hiomlán den saol atá thart timpeall orm.

Uaireanta, críochnaím an lá agus mothú agam go bhfuil rud éigin fós in easnamh. An lá dár gcionn, fillim ar an gcanbhás agus leanaim ar aghaidh go dtí go mbraithim go bhfuil an saothar críochnaithe.

Creidim nach bhfuil aon léamh amháin ar an ealaín. Feiceann gach duine rud éigin difriúil i bpictiúr, aimsíonn sé a mhothúcháin féin ann agus tagann sé ar bhríonna nach dtiocfadh daoine eile orthu, b’fhéidir.

Is mór an sásamh dom cheana féin mo phictiúir féin a chruthú. Dá mbeadh a fhios agam go raibh duine éigin chomh tógtha le ceann de mo shaothair go dteastódh uaidh é a thabhairt abhaile leis, ba luach saothair an-speisialta é sin.

Cruthaím go saor. Tá saoirse ag gach duine a scéal féin a aimsiú sa mhéid a phéinteálaim.

Karla — ealaíontóir féinfhoghlamtha